Glaucoom.

In juli 2008 is bekend geworden dat Arda primair glaucoom heeft. In januari 2009 is haar 2e oog verwijderd.
'Voor meer informatie over glaucoom kunt u kijken onder het kopje gezondheid.


Haar persoonlijke verhaal; 

 

ARDA, blind door glaucoom.                                                      

Nu het pijnlijke proces van naderend blind worden en herstel na de operaties van Arda achter ons ligt, hebben we wat meer zicht op hoe het leven van onze blind geworden hond verloopt. Dat is nu driekwart  jaar  het geval. Het hele ziekteproces van beide ogen heeft zich in 6 maanden voltrokken. Ze heeft het allemaal dapper doorstaan en  accepteert haar leven in het blind zijn.   

We zijn blij dat teckeltje Jotte bij ons is gekomen in de periode toen bleek dat Arda glaucoom ontwikkelde. Na beide oogoperaties begon Arda de tikkende nageltjes van Jotte op straat te volgen. En in huis is Jotte een uitdagend speelmaatje. De bal met belletje blijkt eindeloos gedraaf achter de bal aan, mogelijk te maken. We moeten geregeld ingrijpen omdat ze helemaal in hun spel opgaan. En Arda leert spelenderwijs Jotte de hondentaal. Ze hebben veel aan elkaar.

In eerste instantie was voor ons de grote vraag hoe Arda om zou gaan met haar blind zijn, de complete duisternis.  Zou ze depressief, chagrijnig of misschien nog wel erger, agressief worden? Zou ze de kleinkinderen, waar ze zo dol op is, nog wel verdragen?  Het was allemaal onbekend. We waren wel vast van plan haar  de kans te geven. Na contact met medelotgenoten kregen we toch een beetje meer zicht. En we hoopten en vertrouwden erop dat het eerlijke karakter van Arda overeind zou blijven. En gelukkig bleek dat het geval.

Ze is ondertussen meestal weer een happy hond, die aardig met haar handicap overweg kan. Eigenwijs is ze ook en vooral gebleven. Maar dat vertaalt zich in praktisch consequenties.  Als ze niet wil luisteren, omdat andere dingen even wat interessanter lijken en ze stoot haar hoofd, jammer dan. Het Rambo-achtige gedrag uit de begintijd van het blind zijn, steekt dan weer even de kop op. Maar juist mede dankzij deze houding van gewoon doorzetten, redt ze het.

We zijn blij dat Arda de kans die ze gekregen heeft na de ingrepen, met alle vier haar poten heeft opgepakt en dat ze het zo goed doet. Het was alle moeite waard.

Het is niet de gemakkelijkste weg. Het brengt voor ons ook beperkingen met zich mee. Traplopen kan ze bijvoorbeeld niet meer. Eén van onze kinderen woont met zijn gezin  op een bovenwoning in het centrum van de stad. We moeten daar een steile, hoge trap op. Dat kan ze niet. Omhoog zou misschien onder aanmoediging nog wel lukken, maar naar beneden niet. Ze is te zwaar om te tillen en de trap te steil, dus moet ze óf thuis blijven óf in de auto zitten. We kunnen daar dus niet zó vaak naar toe. Het is twee uur rijden heen en twee uur rijden terug..

Op de camping is het altijd goed opletten dat ze niet gaat dwalen. Als ze op onbekend terrein is, wil ze dat natuurlijk  verkennen. We vertellen  onze medekampeerders zo snel mogelijk dat ze haar ogen mist. Dan is men op de hoogte en meestal bereid ook een beetje op te letten. Na 1of 2 dagen gaat het weer als van ouds, tenzij ze ergens van schrikt. Dat gebeurt  vaker dan vroeger. Haar gehoor is vele malen scherper geworden en ze voelt de dingen duidelijker aan. Zo weet ze nu al snel waar ze tegenaan kan lopen. Dat is zeer opmerkelijk. Ze scant eerst letterlijk het nieuwe terrein door met haar kop van links naar rechts te bewegen en het op “haar harde schijf” op te slaan. Het blijft voor ons wel extra uitkijken, echt helemaal ontspannen is het met kamperen niet meer. We zijn de  ogen van Arda geworden.

De aangeboren terughoudendheid naar vreemden toe is nu versterkt. Ze blaft sneller en voelt zich het prettigst als we gewoon onder ons op eigen terrein zijn.   

We hopen dat bij de fok nog serieuzer rekening wordt gehouden met deze pijnlijke oogziekte die altijd tot blindheid leidt,zodat op den duur de honden gevrijwaard  worden van deze erfelijke ziekte. We gunnen dit geen hond, maar ook geen eigenaar van de hond.

Anneke Brouwer, oktober 2009

 Foto's van Arda met betrekking tot glaucoom.

Arda juli 2008. Samen met Jotte

Arda november 2009. Samen thuis.

Arda geniet nog volop!